|
Plastik Nedir
Kaliba dökme, haddeleme ya da herhangi baska bir teknikle kolayca
biçimlendirilebilen çok çesitli yapay malzemelerin ortak adi. Plastik
sözcügü, "biçimlendirme" anlamindaki Yunanca plastikos sözcügünden gelir.
Bazen kauçuk ve benzeri öbür dogal ürünler plastik tanimina sokulmakla
birlikte, modern tanimlama da plastiklerin disinda tutulur. Reçineler ile
plastikler arasindaki ayrimi yapmak da zordur. Yapay malzemelerin çogu hem
reçine, hem de plastik olarak adlandirilabilir. Eskiden reçine sözcügü,
kaplama maddelerinin bilesimlerindeki dogal ürünlerin yerine geçebilen
ürünler için, plastik sözcügü de üretim sirasinda bir kaliplama isleminden
geçen malzemeler için kullanilmistir.
Plastiklerin büyük bölümünün en önemli özelligi, isitildiklarinda erimeden
yumusamalari ve yumusak haldeyken mekanik yollarla kolayca
biçimlendirilebilmeleri, sogutulduklarinda ise yeniden sertlesmeleridir.
Bu özellik plastiklerin molekül yapisindan kaynaklanir. Plastikler çok
polimer molekülleri agindan olusur; polimerler, isi altinda gevseyerek
ayrilan, soguduklarinda ise tekrar iç içe geçen uzun molekül zincirleri
olusturur.
Bu polimer zincirleri London,
Van der Waals ve dagilma kuvvetleri gibi oldukça zayif ya da hidrojen
baglari ve dipol-dipol etkilesimleri gibi daha güçlü kuvvetlerce bir arada
tutulurlar. Malzeme isitildiginda bu kuvvetler zayiflar ve iç içe girmis
polimer zincirleri ayrilarak birbirlerinin üzerinden kayar. Malzeme
sogutuldugunda da yeniden bir ag olusturacak biçimde iç içe geçerek
sertlesirler.
Bütün plastikler bir polimerlestirme süreci sonucunda elde edilir. Plastik
maddeler, isil sertlesirler (termoset) ve isil yumusarlar (termoplastik)
olmak üzere baslica iki sinifa ayrilir. Isil sertlesir reçineler
isitildiklarinda çözünmez ve erimez. Fenolik reçineler, furan reçineleri,
aminoplastlar, alkitler ve doymamis asit polyesterleri, epoksi reçineler,
poliüretanlar ve silikonlar isil sertlesir reçine türleridir. Isil
yumusarlar reçineler ise, isil sertlesir reçinelerin tersine, birçok kez
eritilip sertlestirilebilir. Selüloz türevleri, katilma polimerleri (Polyetilen,
polipropilen, vinil akrilikler, flüorokarbon reçineleri ve polistirenler
gibi) ve yogunlasma polimerleri de (naylonlar, Polyetilen tereftalat,
polikarbonatlar ve poliamitler gibi) isil yumusar reçinelerdir.Kömür ve
selüloz gibi dogal kaynaklardan da plastik üretilmekle birlikte, en önemli
plastik hammaddesi kaynagi petroldür.
Plastikler çok çesitli yöntemlerle biçim verilebilir. Toz halindeki
plastigin, sicak ya da soguk bir hazne içinde vidali bir tasiyiciyla
eritilip sikistirilarak bir düseden çekildigi ekstrüzyon yöntemi basta
gelen plastik isleme tekniklerinden biridir. Ayrica haddeleme, hidrolik
preslerde isil sertlestirme, püskürtme yoluyla kaliplama, santrifüj
hareketinden yararlanarak döndürme yoluyla kaliplama, isil biçimlendirme,
vakum altinda kaliplama, baski altinda levha haline getirme, dökme gibi
baska plastik isleme teknikleri de vardir. Plastik ürünlere daha sonra
mekanik yollarla ya da lazerle degisik biçimler verme, ses üstü yolla
kaynak yapma, isinim yoluyla isleme gibi bitirme islemleri
uygulanabilir.Kolayca islenebilen, ucuz, hafif ve yenime karsi dayanikli
malzemeler olan plastikler pek çok uygulamada metallerin yerini almistir.
Sanayide ve evlerde çok çesitli plastik ürünler kullanilmaktadir.
Kisaca Plastigin Tarihçesi
Ilk yari-sentetik plastik bir kaza sonucu kesfedilmistir. 1848 yilinda
Isveçli kimyaci Christian Friedrich Schoenbein (1799-1868) sülfürik ve
nitrik asit karisimini laboratuarda kaynatmaktadir. Karisim yere dökülür
ve Schoenbein pamuktan yapilmis önlügü ile yeri siler, önlügü suyla
durular ve kurumasi için sicak sobanin üstüne asar. Önlük kuruduktan hemen
sonra birden alevler saçarak yanar ve kül olur. Artik nitroselüloz (guncotton)
kesfedilmistir.
Ilk elde edilen plastik ise, Ingiliz kimyaci ve mucit Alexander Parkes'in
1862'de nitroselülozu bitkisel yaglar ve çok az kâfur ile yumusatarak
gelistirdigi "Parkesin"dir. ABD'li matbaaci John Wesley Hyatt ise kâfurun
plastiklestirme etkisini kesfederek 1869'da selüloitin patentini aldi.
1909'da ABD'li kimyaci Leo Hendrik Baekeland fenol ve formaldehitten,
tümüyle yapay plastik malzeme olan bakaliti hazirladi. Daha sonra molekül
fizigi ve makro moleküller konusundaki gelismeler sonucunda da naylon,
Polyetilen, polivinil klorür (PVC), poliüretan gibi pek çok baska plastik
türü gelistirildi |